عشق،عقل،ایمان

" نور امید در تاریکی "

من در سال 1358 با فردي ازدواج كردم كه پس از دو ماه متوجه اعتياد او شدم و زندگي من از همانجا با مشكلات زيادی روبرو شد ولی چون زندگی ام را دوست داشتم به مدت ده سال با او به زندگی ادامه دادم و ثمره اين ازدواج يک فرزند بود كه اسم او را اميد گذاشتيم، در اين ده سال احمد به جرم داشتن مواد مخدر و مصرف آن (هروئين) سه بار به زندان افتاد و من با اميد كوچكم به ملاقات او رفته و به دلخوشی اين كه وقتی آزاد شد حتمأ ترک كرده و ما دوران خوشی خواهيم داشت زندگی را سپری می كردم.

ولی افسوس كه هر بار بیرون می آمد باز هم مصرف می كرد، خيلی تلاش كردم كه اون ترک كند ولی هر بار اميدم نااميد می شد، در اين مدت زندگيم را از دست داده بودم و سرافكنده با كوهی از غصه به خانه پدريم برگشتم، تنها دلخوشی من فرزندم بود كه بعد از آن سعی كردم برای او هم پدر باشم هم مادر و او را با دست رنج خودم بزرگ كنم.

تلاش كردم و خداوند هم مرا ياری كرد تا اميد را به ثمر برسانم، اميد در سن 22 سالگی تشكيل زندگي داد، خوشحال بودم كه او به سر و سامان رسيده ولی سرنوشت برای من بازيها داشت و اين غول اعتياد دست از سر من بر نمی داشت، چند سالی از زندگی اميد گذشته بود و من متوجه تغييراتی در او شدم كه خاطرات تلخ گذشته را برای من تداعی می كرد ولی متأسفانه اميد انكار می كرد.

با پيگيری اين قضيه متوجه شدم دو سالی است كه شيشه و ترياک مصرف می کند، از غصه افسردگی گرفته بودم و فقط كارم گريه بود و وحشت اين كه اين مواد مخدر چه عوارض خطرناكی دارد، لحظه ای مرا راحت نمی گذاشت، با اصرار من برای درمان به يكی از مراكز ترک اعتياد رفتيم كه بعد از دو سه ماه فهميدم بدون نتيجه است و او به مصرف خودش ادامه می دهد.

خيلی نااميد شده بودم تا اين كه يكی از دوستانم كنگره 60 را به من معرفی كرد، وقتی من با راهنمايی آقاي مهندس دژاكام در چند جلسه شركت كردم نور اميدی در دلم روشن شد، خوشبختانه بعد از چند ماه اميد برای مشاوره آمد و در جلسات شركت كرد و جذب كنگره شد و انشاالله تا مدتی ديگر به رهايی می رسد.

دوستان عزيز الان كه به گذشته بر می گردم فكر می كنم كه اگر در آن زمان كنگره ای وجود داشت حتمأ پدر اميد هم به درمان می رسيد و زندگی ما به جدايی نمی رسيد، به اميد روزی كه اين مسئله اعتياد برای هميشه ريشه كن بشود.