" گروه درمانی در کنگره 60 با عنوان لژیون "


گروه درمانی یکی از اولویت های لازم برای درمان بسیاری از بیماری ها از جمله بیماری سوء مصرف مواد ( اعتیاد ) می باشد و بیمار می بایست برای بهبود حال خود و همچنین طی کردن کامل طول درمان خود از این کارگاه های آموزشی استفاده کند.

از طرفی خانواده های بیماران نیز برای فراگیری آموزش های لازم جهت برخورد با بیماران و شناخت خود بیماری نیاز به شرکت در کارگاه های آموزشی مخصوص به خود می باشند. چرا که در سطح عموم جامعه و حتی بخشی از نخبگان نیز اطلاعات در مورد اعتیاد بسیار کم و اغلب نادرست می باشد که سند آن هم آمار عجیب رشد اعتیاد در جامعه و روش های نادرست برخورد با آن می باشد .

در کنگره 60 هم کارگاه های آموزشی تخصصی ویژه مسافران (بیماران) و همسفران (خانواده ها) با نام لژیون بطور منظم برگزار می شود که برای درمان کامل و اصولی حضور در این کلاس ها الزامی و بسیار مفید می باشد. کنگره 60 از طریق فضای مجازی نیز اقدام به راهنمایی درمان اعتیاد می کند و بیماران زیادی هم از این روش در حال طی کردن طول درمان خود هستند که تعدادی نیز به رهایی رسیده اند.
اما نکته مهم و تامل برانگیز د ر اینجاست که بعضی از این عزیزان چه در جلسات حضوری و چه در سایت حضور کمرنگی و حتی نامرئی دارند در صورتی که توقع حال خوب و رهایی دارند!!! کنگره معتقد است که شرکت در کلاس ها مخصوص بیماران سفر اولی(در حال درمان) نمی باشد و عزیزان سفر دومی (رها شده) و راهنمایان نیز برای به روز کردن آموزش ها و دانایی خود نیاز به شرکت در این کارگاه ها دارند که متاسافانه در این بخش هم کاستی هایی مشاهده می شود !

اگر خدای ناخواسته دچار بیماریی چون سرطان می شدیم چقدر حاضر بودیم بابت درمان آن بها بپردازیم ؟ چقدر حاضر بودیم راه بپیمائیم و جستجو کنیم تا فلان متخصص که می گویند دست اش شفا می دهد را پیدا کنیم و کلی التماس که شاید برای چند ماه دیگر به ما وقت بدهد تا ویزیت کند و اگر پسندید و هزینه پرداخت شد احتمالا" عمل کند , شاید مشکل برطرف شود !!! چقدر حاضر بودیم در هفته برای جلسات شیمی درمانی وقت و هزینه صرف کنیم ؟؟؟ خانواده بیمار تا کجا و چند وقت بیمارشان را همراهی می کردند ؟؟؟ و . . . حال نیک می دانیم که خیلی از بیماری ها درمان سخت و حتی دور از دسترسی دارند !برگردیم به بیماری اعتیاد . . .

شخص بیمار چقدر با خدا راز نیاز کرد که از این بند رها شود ؟چند دکتر و متخصص و کارشناس و عطاری و کمپ را با هزینه های گزاف و احتمالا" مردود را تجربه کرد و نتیجه نگرفت ! چند کیلو قرص و دارو و کپسول و آمپول را با نام ترک , سم زدایی به خورد بدن بیچاره داد و تنها یادگاری اش قرصی شدن بود و از چاله به چاه افتادن ! خانواده ها چقدر بابت بیماری اعتیاد عزیزشان بهای گزاف مادی , معنوی , اجتماعی و . . . دادند که عزیزشان درمان شود و نشد و بعد از تجربه های متعدد ناموفق در تنگنای نا امیدی و درماندگی به خشم و کفر گویی به خداوند رسیدند و حتی مرگ عزیزشان را خواهان شدند !
حال به کجا رسیده ایم و چه شده که گذشته مان را بدست فراموشی سپردیم و کجاست آرزویی که حاضر بود تمام زندگی را در ازای یه لحظه حال خوش معاوضه کند ؟!

مگر چه چیزی برای یک بیمار از درمان و رهایی او مهم تر است ؟! برای خانواده ی او چه ؟! پس چرا حضور بعضی از بیماران در کلاس ها ضعیف است؟ بعضی ها که خوب شروع می کنند ولی همین که کمی حالشان بهتر شد پیدایشان نمی شود. چرا ؟

 چرا خانواده تمام دعا و نذر و نیاز را فراموش می کند و ماهی یکبار هم حضور ندارد و دائم کار و مشکلات را بهانه می کنند ! جالب اینجاست که این افراد همین روند را بعد از قطع مواد هم ادامه داده و انگار نه انگار که روزی کنگره ای بوده و کمکشان کرده که رها شوند. شاید فکر می کنند همه چی تمام شده و دیگر نیازی به آموزش ها کنگره ندارند ؟


شاید هم فکر می کنند باید بطور کل گذشته را فراموش کرد و رفت دنبال زندگی خود و هیچی از آن مهم تر نیست؟ البته به چه قیمتی؟ فعالیت برخی از عزیزان در فضای مجازی هم به همین منوال می باشد. در انواع و اقسام سایت ها و شبکه های مجازی عضو هستند اما اثری از آنها در وبلاگ ها و سایت کنگره60 نیست و یا عزیزانی که حضورشان را تنها به سایت محدود کرده و اثری از آنها در جلسات نیست ! وقعا" نمی دانم علت آن چیست ؟ نیازی به این جلسات ندارند یا اینکه خودشان را بالاتر و داناتر از این جلسات می دانند  شاید هم علائق و وابستگی هایی در فضای های مجازی دیگر دارند که در سایت امکان ابراز این علائق نیست ؟ بهر حال . . .

مگر نه اینکه کنگره60 متعلق به همه اعضاء آن است ؟ پس اگر جایی از کار بظاهر کمبود دارد چرا برای آن کاری نکنیم !