عشق،عقل،ایمان

در روزگاران قديم ،سه راهزن با يكديگر دوست بودند .آنان مدتها به اتفاق هم به دزدي و راهزني مي پرداختند و آنچه را كه به دست مي آوردند .سه قسمت مي كردند .اين سه رفيق هميشه در تصورات خود ،سعي مي كردند ديگري را از ميدان به در كند و سهم بيشتري از آنچه را كه به دست آورده اند .براي خود بردارند غافل از اينكه ديگري هم در مورد آنان همين تصميم را دارد . روزي از روزها كه دور هم تشسته بودند و استراحت مي كردند يكي از راهزنان به دو نفر ديگر گفت : در اين نزديكيها يك مكان متروكه است كه گمان ميرود گنجي در آنجا پنهان باشد بهتر است سعي خودمان را بكنيم تا شايد هر سه به نوايي برسيم . هم دستانش پذيرفتند و هرسه به جست و جو پرداختند يك روز كامل به دنبال گنج همه جاي آن مكان مخروبه را زيرورو كردند تا اين كه صندوقچه اي پر از گنج پيدا كردند و قرار شد بين خود تقسيم كنند .شخصي كه پيشنهاد پيدا كردن گنج را داده بود ديگ طمعش به جوش آمد و از اينكه چرا خودش به تنهايي آنرا پيدا نكرده و صاحب نشده ناراحت بود با خود فكري كرد و سپس رو به دو نفر ديگر كرد و گفت : قبل از اينكه به تقسيم گنج بپردازيم بهتر است كمي استراحت كنيم و غذايي بخوريم .آن دو هم قبول كردند راهزن طماع به راه افتاد و براي تهيه غذا به شهر رفت وقتي غذا را تهيه كرد به يك عطاري رفت و مقداري سم خريد و آن را درون غذا ريخت تا آن دو نفر با خوردن اين غذا جان خود را ازدست بدهند و گنج هاي صندوقچه به او برسد . دو شريك ديگر نيز با هم دست به يكي كردند و تصميم گرفتند در گوشه اي كمين كنند و شخص سوم را به قتل رسانند و گنج ها را بين خود تقسيم كنند .وقتي مرد سوم غذا به دست آمد آن دو شريك به او حمله كردند و با شمشير جانش را گرفتند و با خوشحالي غذايي را كه او خريده بود را خوردند و به دليل وجود سم در غذا هر دو به سرعت جان دادند و اين بود كه سه شرسك طماع و خيانت كار به عاقبت شومي دچار شدند و گنج به هيچ كدام از آنان نرسيد .

برداشت هايي از اين داستان :

1: وقتي افراد براي كارهاي ناشايستي از قبيل دزدي ، دروغگويي،اعتياد، يا خيلي از كارهاي بد ديگر هم پيمان مي شوند به دليل اينكه ريشه ي دوستي و هم بستگي شان خراب است هيچ وقت پيمان هايشان پايدار نخواهد بود .

2: هر كس در پي ضربه زدن به ديگري باشد ، خودش هم حتما گرفتار خواهد شد .

3: حرص و طمع اين دنيا ،دوزخ هميشگي آن دنيا را براي صاحبش به ارمغان مي آورد . 

منبع:وبلاگ لژیون آقای داوود عرب