عشق،عقل،ایمان

بنام قدرت مطلق که بهترین قضاوت کننده است....

انسان برای رسیدن به قله های رفیع وشکوهمند کمال و سعادت بناچار باید در مسیر پیچاپیچ و پر سنگلاخ رسیدن به آن قدم بگذارد، ودر این مسیر چنانچه بخواهد سر را بالا گرفته و دیگران را به نظاره بنشیند، یا باید توقف کرده واین کار را انجام دهد ویا در حین حرکت به سمت قله این کار را کند که حتماً تعادل خود را از دست داده و اگر به قعر دره ای مهلک سقوط نکند، حتماً مجروح ومصدوم شده وبالاخره از حرکت باز خواهد ماند

بنابر این رمز پیشرفت وحرکت سهل وسریع به سمت قله ، وعبور موفق از موانع ، توجه صرف به خود وپیش پای خود است ، و بدین ترتیب حرکت در مسیر پر پیچ وخم زندگی ودستیابی به قله های سعادت ، موفقیت وکمال مستلزم چشم برداشتن وتوجه به دیگران و توجه و قضاوت صحیح دربارۀ خود است ، تا انسان بتواند متناسب با نقاط قوت وضعف خود ، حرکت در مسیر پر فراز ونشیب رسیدن به  قله های رفیع وبلند کمال را  تنظیم  کرده و بخوبی  مدیریت نماید .

بنابر این انسان حتی تصور وفضای ذهن خود را نیز بایستی معطوف به خود وکمال خویشتن  نموده و از هر گونه پرداختن و ورود به حیطه دیگران بازدارد، تا بتواند تمامی انرژی وپتانسیل ذهنی و عملی اش را متوجه و مصروف مسیر کمال واصلاح خود کند.

و بدین ترتیب خودخواهی که عموماً امرناپسندی شمرده می شود ، اگر متوجه ومعطوف به خود حقیقی و راستین انسان شود ( و نه خود مجازی اش) نه تنها ناپسند نبوده ،که بسیار پسندیده و مورد تحسین نیز می باشد ، زیرا خود خواهی ناپسند چیزی جز توجه به خود مجازی نمیباشد.

و همانگونه که انسان سلیم وعاقلی که تشنه وگرسنه شده در پی رفع عطش و گرسنگی خودش بر می آید ونه دیگری ویا تاجر عاقلی که لازم است در پی کسب سود ومنفعت خودش باشد و نه دیگری  ،  به همین ترتیب انسان جویای کمال وسعادت نیز به طریق اولی بایستی  صرفاً به خویشتن و رفع موانع موجود در مسیر تکاملی خودش ( که در واقع همان رفع عیوب خودش می باشد ) بر بیاید، واین میسر نیست مگر اینکه اشتغال به قضاوت درباره خودش او را از قضاوت وتوجه به دیگران بازدارد ، همانطور که امام علی (ع) می فرماید :

 (خوشا به حال کسی که اشتغالش به عیوب خودش او را از عیبجوئی دیگران بازدارد) 

وقدرت مطلق، خداوند متعال که در قرآن می فرماید :

 (وای بر هر عیبجوی هرزه زبان)