" خلاصه برداشت لژیون از وادی اول، دوم، سوم "

برداشت وادی اول:

(با تفکر ساختارها آغاز می‌گردد بدون تفکر هر آنچه هست رو به زوال می‌رود)

هیچ چیز بدون تفکر ساخته نشده است و هر چیزی که ما در این جهان می‌بینیم در پس آن تفکری نهفته می‌باشد. تفکر یعنی حرکت ذهنی چه درونی چه بیرونی. ما دو نوع تفکر داریم تفکر مثبت، تفکر منفی. در مشکلات باید تفکر ما برای حل مشکل باشد سپس تفکر نماییم که علت مشکل چیست ولی در اکثر مواقع بیشتر تفکر ما بدون علت مشکل است نه راه حل مشکل. زندگی ما همان چیزی است که فکر می‌کنیم مانند کسانی که بیمارگونه فکر می‌کنند و همیشه بیمار هستند. و یا مانند کسانی که اعتماد به نفس ندارند و همیشه محتاج تصمیمات دیگران هستند. در مقابل انسانهایی هستند که با تفکر مثبت و مشورت با دیگران تصمیمات درست می‌گیرند. انسان دارای قدرت تفکر و قدرت انتخاب است. باید بدانیم از کجا آمده‌ایم کجا هستیم و به کجا می‌خواهیم برویم.

برداشت وادی دوم:

(هیچ مخلوقی جهت بیهودگی قدم به حیات نمی‌نهد هیچ کدام از ما به هیچ نیست حتی اگر خود به هیچ فکر کنیم)

این وادی نقش مسئولیت‌پذیری انسان را بازگو می‌کند. تمام مسئولیت عواقب مسائل و مشکلات ما فقط بر عهده خودمان می‌باشد. اگر ما جایگاه خود را به درستی تشخیص دهیم در عملکردهای خود بیشتر دقت می‌کنیم زیرا می‌دانیم در قبال عمل خود باید مسئولیت آن را نیز بپذیریم. زمانی که جایگاه بالای انسانی خود را بشناسیم خاصه در جایگاه ارزش‌ها حرکت می‌کنیم. البته خداوند نیز در این جهت ما را یاری می‌دهد. زمانی که ما متوجه بشویم که جهت بیهودگی قدم به حیات ننهاده‌ایم آنگاه می‌بایست قدم به سوی خودشناسی برداریم.

برداشت وادی سوم:

(باید دانست هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند)

در این وادی یاد می‌گیریم انسان هر چقدر با بزرگان همنشین باشد ولی خود جستجوگر نباشد بجائی نمی‌رسد. همانطور که خوبی‌های زندگی را متعلق به خود می‌دانیم، باید سختی‌های آن را نیز متعلق به خود بدانیم. باید بازپرداخت بدهی های خودمان را نسبت به دوران تخریب و کسانی که در همراهی ما دچار آسیب شده‌اند پرداخت نمائیم. البته این بدهی‌ها سریعاً پرداخت می‌گردد و ما به تعادل لازم می‌رسیم. هیچ‌کس به اندازه خود ما از درون ما آگاه نیست، پس با خود صادق باشیم و بجای اینکه به دنبال توجیه و قضاوت در خصوص عملکرد خودمان و دیگران باشیم، تمام توجه خود را بر روی عملکردمان معطوف نمائیم و این را بدانیم همانطور که ما مشکلات را بوجود آورده‌ایم خودمان نیز باید آنها را حل نمائیم و به امید حرف و یا کمک دیگران نباشیم.

نگارش: مهدی جعفری